Οι τεχνίτες που χρειαζόμαστε

(Καθημερινή 03/09/2017)

Υ​​πάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να δημιουργήσεις ένα προϊόν που έχει μεγάλη αξία. Μπορεί να χρησιμοποιείς πολύ ακριβό εξοπλισμό, ή να απασχολείς εκατοντάδες εργάτες, ή να λανσάρεις κάτι εντελώς πρωτότυπο, ή να έχεις καλό μάρκετινγκ και επιθετικές πωλήσεις. Ή μπορεί να είσαι τεχνίτης. Ο τεχνίτης επιδιώκει την ποιότητα. Το προϊόν που θέλει να φτιάξει δεν είναι πρωτότυπο στη σύλληψή του, αλλά πρέπει να είναι όσο πιο τέλειο γίνεται. Ενα χειροποίητο τραπέζι, μια ερμηνεία σονάτας, τα αμπελόφυλλα μιας βιοτεχνίας είναι προκλήσεις για τεχνίτες.

Υπάρχουν και στις νέες τεχνολογίες τέτοιες προκλήσεις. Πριν από δύο μήνες, μια μικρή ελληνική εταιρεία, η Innoetics, εξαγοράστηκε από τη μεγάλη πολυεθνική Samsung, με τίμημα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Το προϊόν της εταιρείας είναι η συνθετική φωνή. Το σύστημά της μπορεί να μετατρέψει οποιοδήποτε κείμενο, γραμμένο σε οποιαδήποτε γλώσσα, σε προφορικό λόγο. Η μεγάλη επιτυχία τους είναι ότι η φωνή και η εκφορά μοιάζουν πάρα πολύ με πραγματικού ανθρώπου, κατάλληλα χρωματισμένα για την περίσταση. Επιπλέον, οι αλγόριθμοί τους δεν απαιτούν τεράστιο όγκο δεδομένων και υπολογιστική ισχύ. Λειτουργούν και σε κινητά τηλέφωνα. Η τεχνητή νοημοσύνη που δημιούργησαν έχει την ικανότητα να αυτο-εκπαιδεύεται για να δημιουργεί το καλύτερο αποτέλεσμα με τις λιγότερες δυνατές εισροές. Continue reading

Advertisements

Ρήξεις στην Πόλη

(Αναρτήθηκε στο ιστολόγιο ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ στις 2/12/2007)

Μπορούμε να αναπτύξουμε μια πρωτοκοσμική πόλη με τριτοκοσμικές διαδικασίες;

Αν σήμερα θαυμάζουμε τον αστικό πολιτισμό της Ευρώπης, τα δημόσια κτίρια, τα μουσεία, τις διατηρημένες μεσαιωνικές συνοικίες, τις αναπλάσεις στα παρηκμασμένα κέντρα, την αναγέννηση στις αδειασμένες αποθήκες, τα θέατρα, την αρχιτεκτονική και  τις πλατείες, οφείλουμε να θαυμάσουμε και την κοινωνική οργάνωση που τα δημιουργεί.

Λένε οι υποστηρικτές της κατεδάφισης, σύμφωνα με το Νίκο Βατόπουλο (Καθημερινή 21/07/07): «Μία πόλη οφείλει να κάνει ρήξεις. Ολες οι πόλεις χτίστηκαν και αναπτύχθηκαν με θυσίες.» Μια πόλη; Είναι υποκείμενο η πόλη;

Continue reading

Γιατί Ευμενίδες;

(αναρτήθηκε στο ιστολόγιο ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ στις 26/8/2007)

Οταν κατεδαφίστηκε το κτίριο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15 έμεινε ο ανατολικός τοίχος του κτιρίου 17 ως μια μεγάλη λευκή επιφάνεια που θα έβλεπαν οι επισκέπτες στο δεξί τους χέρι καθώς θα έμπαιναν στο προαύλιο του μουσείου. Είχα σκεφτεί τότε οτι αν μπορούσα θα κάλυπτα όλη την επιφάνεια με εκτενή αποσπάσματα από τις Ευμενίδες του Αισχύλου.

Οι Ευμενίδες παίχτηκαν για πρώτη φορά το 458 π.χ. στο Θέατρο του Διονύσου, δηλαδή σε απόσταση λίγων μέτρων από τη σημερινή Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είναι ένας ύμνος για το πολίτευμα της Αθήνας, και ιδιαίτερα για το θεσμό της δικαιοσύνης. Μια δικαιοσύνη που αποδίδεται από δικαστήριο πολιτών αφού ακούσει και τις δυό πλευρές. Που στηρίζεται στο σέβας, στο φόβο και σε σταθερούς νόμους. Που αποκρούει και την αναρχία και την τυρανία. Που δεν υπηρετεί μονάχα το δίκαιο του κάθε πολίτη, αλλά επειδή υπάρχει θωρακίζει την πόλη ολόκληρη. Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο κείμενο να αναρτηθεί σε ένα σύγχρονο τοίχο, απέναντι από το χώρο όπου ακούστηκαν για πρώτη φορά αυτά τα λόγια. (δες ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1) Continue reading