“Οργανώνουμε το καλό”

Δημοσιεύτηκε στο Athens Voice, 2 Νοε 2011.

 Συνέντευξη στην Αγγελική Μπιρμπίλη.

Το πρώτο πράγμα που προσέχω είναι η παλιά Singer ραπτομηχανή, το δεύτερο το τοπίο της πόλης μέσα από τη μεγάλη τζαμαρία. Κάτι σ’ αυτό το ανακαινισμένο βιομηχανικό κτίριο στο Γκάζι, στο μίνιμαλ μοντέρνο χώρο με τη βιβλιοθήκη ντέξιον και τις γκρι αποχρώσεις, μου θυμίζει το 2004. Ίσως επειδή ήταν η χρονιά όπου όλα έμοιαζαν δυνατά, φωτεινά, αισιόδοξα. Τότε που το Γκάζι έσφυζε από ζωή κι η πόλη ήταν καθαρή, τότε που η χώρα μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι θα τα καταφέρει και εθελοντές ετοιμάζονταν πυρετωδώς να υποδεχθούν τους ξένους. Γι’ αυτό το μοντέλο που ξεψυχάει πρόκειται να συζητήσουμε με τον Αρίστο Δοξιάδη, οικονομολόγο και ιδρυτικό μέλος της νέας, πολλά υποσχόμενης κίνησης πολιτών Κοινωνικός Σύνδεσμος. Καθώς ετοιμάζει τον καφέ μας, δύο εσπρέσο στρέτο, βλέπω πάνω στη βιβλιοθήκη, σαν αλλόκοτο φετίχ, τον τσίγκινο δίσκο που διαθέτουν όλα σχεδόν τα καφενεία για να μεταφέρουν καφέδες και νερά χωρίς να χύνονται. Όποιος έχει παρακολουθήσει τις ενδιαφέρουσες κι εμπνευσμένες αναλύσεις του σε συνέδρια ξέρει ότι σε αυτό το αντικείμενο βλέπει τα κομμάτια μιας χαμένης ελληνικής ιδιοφυούς εφευρετικότητας, παρατημένα στο αδιάφορο παρόν.

Κύριε Δοξιάδη, τι ακριβώς είναι ο Κοινωνικός Σύνδεσμος; Ένας όμιλος πολιτικού προβληματισμού (με κάποιους να βάζουν υποθήκες για το μέλλον) ή ένα κομματικό σχήμα σε εξέλιξη; Ανάμεσα στους ομίλους προβληματισμού και στα κόμματα υπάρχει το μεγάλο πεδίο των κοινωνικών πρωτοβουλιών. Εκεί δηλαδή που οι πολίτες μπορούν να δράσουν για να βοηθήσουν να γίνουν μεταρρυθμίσεις ή ακόμα και να τις επιβάλουν. Δεν θα αρκεστούμε σε ομιλίες και σε άρθρα, ούτε όμως αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να αντιδρούμε σε ό,τι γίνεται στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπως ένα κόμμα. Δεν θα βγάζουμε ανακοινώσεις για κάθε νομοσχέδιο. Θα προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να ενθαρρύνουμε μεταρρυθμίσεις δρώντας σε τρεις άξονες. Ο πρώτος είναι να προσθέσουμε μια δυνατή και συγκροτημένη φωνή στα μεγάλα ζητήματα του έθνους και της κοινωνίας: γιατί πρέπει να μείνουμε στον κεντρικό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ευρωζώνη, γιατί πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, για την ανάπτυξη και το κοινωνικό κράτος, που πολύς κόσμος τα έχει δαιμονοποιήσει. Ο δεύτερος είναι να αναπτύξουμε δράσεις στη βάση, που θα δείχνουν το δρόμο προς τις μεταρρυθμίσεις, μαζί με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα προβλήματα στις επιχειρήσεις, στα σχολεία και αλλού. Ο τρίτος είναι να ενθαρρύνουμε τους λίγους μεταρρυθμιστές πολιτικούς, που βρίσκονται  απομονωμένοι μέσα στα πελατειακά κόμματα και δεν τολμούν να προχωρήσουν. Αργότερα δεν αποκλείεται να δημιουργήσουμε ή να συμμετάσχουμε σε ένα πολιτικό σχήμα που θα κατέβει στις εκλογές. Τονίζω, όμως, ότι δεν έχουμε συμφωνήσει μεταξύ μας για κάτι τέτοιο. 
Continue reading