Ρήξεις στην Πόλη

(Αναρτήθηκε στο ιστολόγιο ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ στις 2/12/2007)

Μπορούμε να αναπτύξουμε μια πρωτοκοσμική πόλη με τριτοκοσμικές διαδικασίες;

Αν σήμερα θαυμάζουμε τον αστικό πολιτισμό της Ευρώπης, τα δημόσια κτίρια, τα μουσεία, τις διατηρημένες μεσαιωνικές συνοικίες, τις αναπλάσεις στα παρηκμασμένα κέντρα, την αναγέννηση στις αδειασμένες αποθήκες, τα θέατρα, την αρχιτεκτονική και  τις πλατείες, οφείλουμε να θαυμάσουμε και την κοινωνική οργάνωση που τα δημιουργεί.

Λένε οι υποστηρικτές της κατεδάφισης, σύμφωνα με το Νίκο Βατόπουλο (Καθημερινή 21/07/07): «Μία πόλη οφείλει να κάνει ρήξεις. Ολες οι πόλεις χτίστηκαν και αναπτύχθηκαν με θυσίες.» Μια πόλη; Είναι υποκείμενο η πόλη;

Continue reading

Advertisements

Γιατί Ευμενίδες;

(αναρτήθηκε στο ιστολόγιο ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ στις 26/8/2007)

Οταν κατεδαφίστηκε το κτίριο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15 έμεινε ο ανατολικός τοίχος του κτιρίου 17 ως μια μεγάλη λευκή επιφάνεια που θα έβλεπαν οι επισκέπτες στο δεξί τους χέρι καθώς θα έμπαιναν στο προαύλιο του μουσείου. Είχα σκεφτεί τότε οτι αν μπορούσα θα κάλυπτα όλη την επιφάνεια με εκτενή αποσπάσματα από τις Ευμενίδες του Αισχύλου.

Οι Ευμενίδες παίχτηκαν για πρώτη φορά το 458 π.χ. στο Θέατρο του Διονύσου, δηλαδή σε απόσταση λίγων μέτρων από τη σημερινή Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είναι ένας ύμνος για το πολίτευμα της Αθήνας, και ιδιαίτερα για το θεσμό της δικαιοσύνης. Μια δικαιοσύνη που αποδίδεται από δικαστήριο πολιτών αφού ακούσει και τις δυό πλευρές. Που στηρίζεται στο σέβας, στο φόβο και σε σταθερούς νόμους. Που αποκρούει και την αναρχία και την τυρανία. Που δεν υπηρετεί μονάχα το δίκαιο του κάθε πολίτη, αλλά επειδή υπάρχει θωρακίζει την πόλη ολόκληρη. Νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο κείμενο να αναρτηθεί σε ένα σύγχρονο τοίχο, απέναντι από το χώρο όπου ακούστηκαν για πρώτη φορά αυτά τα λόγια. (δες ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1) Continue reading