Ο πιο βαρύς φόρος

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 23 Φεβ. 2014

Με πολλούς νέους φόρους και με αυξημένους συντελεστές, με μεγάλες οριζόντιες περικοπές δαπανών, αλλά με ελάχιστο περιορισμό της φοροδιαφυγής, φθάσαμε επιτέλους σε δημοσιονομικό πλεόνασμα. Σύμφωνα με τη Eurostat, τα έσοδα του κράτους ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκαν από 38,4% το 2009 σε 44,6% το 2012 και έχουν φθάσει πολύ κοντά στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Με τα στοιχεία του 2013, ίσως να τον έχουν ξεπεράσει.

Για μερικούς, π.χ. την κυβέρνηση, αυτό σημαίνει ότι έχουμε σχεδόν ολοκληρώσει τη δημοσιονομική προσαρμογή. Για άλλους, π.χ. τον ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει οι φόροι να αυξηθούν ακόμα περισσότερο. Για άλλους, οι φόροι είναι πολύ υψηλοί, και με πρώτη ευκαιρία θα πρέπει να μειωθούν. Η Δράση, για παράδειγμα, κάνει εκστρατεία κατά των νέων φόρων στα ακίνητα. Η δική μου γνώμη είναι ότι δεν μπορούν να μειωθούν σημαντικά οι φόροι στο ορατό μέλλον. Γιατί πρέπει να μειωθούν δραστικά οι ασφαλιστικές εισφορές. Continue reading

Advertisements

Μια ευκαιρία στον πραγματικό κόσμο

Δημοσιεύτηκε στο Βήμα της Κυριακής στις 12 Φεβρουαρίου 2012 (Νέες Εποχές) σε ενότητα με θέμα: “Η Ελλάδα μετά το Μνημόνιο”. (Με πλάγια είναι οι προτάσεις που έκοψε η εφημερίδα, με αποτέλεσμα να είναι δυσνόητη η πρώτη παράγραφος)

Οπως πάντα γέμισαν τα ΜΜΕ από υπερβολές και παραπληροφόρηση για τις επιπτώσεις των νέων συμφωνιών. Χαρακτηριστικό δείγμα ήταν όσα δήλωναν διάφοροι αναλυτές για την επίδραση της μείωσης του κατώτατου μισθού. Ηταν σα να επρόκειτο μονομιάς να πέσουν όλοι οι χαμηλοί μισθοί και όλα τα συνδεδεμένα επιδόματα κατά 22%, και από αυτό να προκύψει πρόσθετη ύφεση. Στην πράξη, ο κάθε εργοδότης θα πρέπει να αποφασίσει αν τον συμφέρει να τροποποιήσει προς τα κάτω τη σύμβαση με τους υπαλλήλους του. Μπορεί να απειλήσει με απόλυση, με κίνδυνο να χάσει αυτούς που ξέρουν τη δουλειά και να επιβαρυνθεί  με αποζημιώσεις. Κανένας δεν ξέρει πόσοι θα το κάνουν. Από την άλλη πλευρά, μερικοί εργοδότες θα προσλάβουν με το νέο κατώτατο μισθό πρόσθετους υπαλλήλους , που αλλιώς θα έμεναν άνεργοι. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει πόσους. Τα οικονομικά μοντέλα δείχνουν οτι μακροπρόθεσμα η μείωση του κατώτατου μισθού θα σημαίνει λιγότερη ανεργία για τους νέους.  Το βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα της μείωσης κανένας δεν μπορεί να το εκτιμήσει: αν θα εντείνει την ύφεση ή θα προσθέσει εισοδήματα.

Τι πραγματικά μας κληροδοτούν οι συμφωνίες; Continue reading

Αγορά Εργασίας: Υποθέσεις

Σε μια βιβλιοπαρουσίαση είχα γράψει:  «Το βιβλίο του Πλάτωνα Τήνιου [για το Ασφαλιστικό] γεφυρώνει αυτό το χάσμα. Ο Τήνιος έχει μελετήσει και τους θεσμούς και τους αριθμούς, και την μικροκλίμακα και την μακροεικόνα. Και έχει γράψει ένα έργο πολιτικής οικονομίας όπως αυτή πρέπει να είναι: εστιασμένη σε μια συγκεκριμένη κοινωνία, με τις ιδιαιτερότητές της, αλλά διαλέγοντας και αξιοποιώντας τα γενικά εργαλεία της οικονομικής  – και όχι μόνο –  επιστήμης. … Ποιός και πότε θα εκπονήσει αντίστοιχα έργα για την αγορά εργασίας, για τα οικονομικά των νοικοκυριών, και για τόσα άλλα;»

Μια φίλη πανεπιστημιακός μού είπε ότι για την αγορά εργασίας σχεδιάζεται ένας συλλογικός τόμος που φιλοδοξεί να απαντήσει σε αυτό το αίτημα. Με αφορμή αυτό, αναρωτήθηκα ποιά ζητήματα θα ήθελα να καλύπτει αυτή η ανάλυση. Καταγράφω μερικά.

1.            Επίσημες ρυθμίσεις και ανεπίσημες πρακτικές: σε ποιούς κλάδους και σε ποιά είδη επιχειρήσεων  εφαρμόζεται η ισχύουσα εργατική και ασφαλιστική νομοθεσία, και πού υπάρχουν οι μεγαλύτερες αποκλίσεις; Τι μορφή έχουν οι σημαντικές αποκλίσεις: Ωράρια εργασίας και αργίες; ‘Υπεργολαβίες’ που υποκρύπτουν εξαρτημένη εργασία (άρα ευκολότερη απόλυση); Χαμηλότερες αμοιβές; Ανασφάλιστοι;

Υπόθεση εργασίας: οι αποκλίσεις από τη νομοθεσία είναι μεγαλύτερες στους κλάδους που αντιμετωπίζουν διεθνή ανταγωνισμό και στις πιο μικρές/οικογενειακές επιχειρήσεις. Στις πρώτες οι αποκλίσεις έχουν να κάνουν περισσότερο με την ελαστικότητα ωραρίων και προσλήψεων/απολύσεων, στις δεύτερες με αμοιβές και ασφάλιση. Στον αγροτικό τομέα κυρίως το δεύτερο, με τους λαθρομετανάστες. Continue reading