The end of hate

International media coverage of SYRIZA has focused on their economic plans, but very little has been written about their divisive rhetoric. This article, by well known political cartoonist Andreas Petroulakis, was published in Greek on the eve of the election. 

While we still can, let us say a few words about the country we are leaving behind — every election takes us to another country. This new country is uncharted, but I hope two things about it: that it be part of Europe, and that it is not so full of hate.

Tomorrow the day belongs to SYRIZA. I think that, regardless of what they have been saying in the past, they will do what they can not to derail our country’s European course. I hope they will succeed in that. I will focus on hate: this party is to a large extent responsible for the volume of hate in Greek society. And I truly hope that as of tomorrow they will try hard to defuse it, and to become a government also of those against whom they had been directing the hate. They should not forget that at least 65% of people still do not trust SYRIZA’s proposition. And let them not say, as I expect they will, that SYRIZA never blamed ordinary people, just governments and the banks — no thanks; their hate fed a rhetoric which spread everywhere. Families and friendships broke up, and people who were neither Ministers nor bankers were publicly slandered and abused. Continue reading

Advertisements

Ο λάθος στόχος του χρέους

Το δημόσιο χρέος το έχει αναδείξει ο ΣΥΡΙΖΑ ως το βασικό εμπόδιο για την ανάπτυξη, και την μεγάλη προτεραιότητα για το 2015. Εχει υποβαθμίσει κάθε άλλον παράγοντα που διαιωνίζει την ανεργία και την ύφεση. Η επιμονή αυτή κάνει ζημιά, γιατί όταν ιεραρχείς λάθος, αφήνεις τα πιο σημαντικά άλυτα — για να μην πω οτι τα επιδεινώνεις αν δεν τα καταλαβαίνεις. Αν μάλιστα θες να μπείς σε μια δύσκολη διαπραγμάτευση όπου θα δαπανήσεις τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο, θα ρισκάρεις όλη την ρευστότητα της οικονομίας, θα ματαιωθούν επενδύσεις και θα κλείσουν εταιρίες, το να έχεις επιλέξει έναν δευτερεύοντα στόχο είναι (τουλάχιστο) εγκληματική αμέλεια.

Για να εξηγήσω το λάθος, αναδημοσιεύω ολοκληρο το κεφάλαιο 19 από το βιβλίο μου “Το Αόρατο Ρήγμα: Θεσμοί και Συμπεριφορές στην Ελληνική Οικονομία” (προειδοποίηση: είναι μεγάλο, 25 σελίδες βιβλίου).

Γράφτηκε το καλοκαίρι του 2013. Μέσα στο 2014 φάνηκε καθαρή βελτίωση στους δύο πιο βασικούς περιορισμούς (εξαγωγική δυνατότητα και τραπεζική χρηματοδότηση των επιχειρήσεων). Αλλά η ανευθυνότητα της “καθαρής εξόδου από το Μνημόνιο” (της κυβέρνησης) και των πρόωρων εκλογών (του ΣΥΡΙΖΑ)  μας πάνε ήδη πολύ πίσω. Ελπίζω η υπόθεση του χρέους να μην αποτελειώσει τις όποιες ελπίδες για ανάπτυξη αυτή την δεκαετία. 

19. Τα εμπόδια με τη σειρά τους

Ο δρόμος για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη δεν είναι ίδιος σε κάθε κρίση και σε κάθε χώρα. Εξαρτάται από τους λεγόμενους ‘ενεργούς περιορισμούς’ (binding constraints) που ισχύουν στην συγκεκριμένη περίπτωση[i]. Αλλού το κύριο πρόβλημα είναι η χαμηλή καταναλωτική δαπάνη, αλλού η χαμηλή ανταγωνιστικότητα, αλλού η έλλειψη κεφαλαίων, κοκ. Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί πρέπει να κατανοήσουν ποιά είναι τα εμπόδια, και να αποφασίσουν πού θα ρίξουν το βάρος των προσπαθειών τους. Continue reading