Οι τρεις χρόνοι της ανάπτυξης

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 30 Δεκ. 2012

Κάποια μέτρα οικονομικής πολιτικής μπορούν να αυξήσουν τα εισοδήματα και την απασχόληση μέσα σε λίγους μήνες. Κάποια άλλα μπορούν να βοηθήσουν να δημιουργηθεί ένα “νέο παραγωγικό μοντέλο” που θα είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμο και διεθνώς ανταγωνιστικό. Και μια τρίτη κατηγορία  δεν έχει ούτε άμεση απόδοση, ούτε εντάσσεται σε μια μακροχρόνια προοπτική. Οσο και αν μοιάζει παράδοξο, αυτά τα τελευταία είναι που χρειαζόμαστε επειγόντως.

Μια πολιτική άμεσης απόδοσης θα ήταν η αύξηση των δημόσιων δαπανών ή η μείωση των φόρων. Αυτό θα τόνωνε τη ζήτηση, θα έδινε δουλειά στο εμπόριο και στη συνέχεια στην παραγωγή (ελληνική, αλλά και ξένη), και θα ωθούσε τις επιχειρήσεις να προσλάβουν υπαλλήλους. Δυστυχώς, αυτή την επιλογή δεν την έχουμε, γιατί δεν υπάρχει τρόπος να χρηματοδοτήσουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα που είναι το εργαλείο μιας τέτοιας “κεϋνσιανής” πολιτικής. Αλλά και αν μπορούσαμε να το κάνουμε, οι θετικές επιδράσεις θα διαρκούσαν λίγο.

Η σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη, από την άλλη πλευρά, μπορεί να στηριχτεί μόνο  σε νέο τύπο επιχειρήσεων, που μέχρι τώρα, με λίγες εξαιρέσεις, δεν έχουμε. Επιχειρήσεις που έχουν δική τους τεχνογνωσία, καλή οργάνωση, συνέργειες με τους προμηθευτές και τους πελάτες τους, εξειδικευμένα στελέχη, κ.ο.κ. Και φυσικά, διεθνώς εμπορεύσμα προϊόντα, είτε πρόκειται για σπαράγγια, είτε για λογισμικό, είτε για οφθαλμολογικές επεμβάσεις. Η κρίση και τα Μνημόνια δημιούργησαν κάποιες από τις προϋποθέσεις για να αποκτήσουμε  αυτού του τύπου τις επιχειρήσεις. Θα χρειαστούν όμως πολλά χρόνια, ίσως και δέκα, για αποκτήσουμε αρκετές και αρκετά μεγάλες, ώστε να γίνουν αυτές η ατμομηχανή της οικονομίας. Continue reading

Advertisements

Επιλεκτικός Ηρώδης;

Αναρτήθηκε στο Protagon.gr στις 3 Δεκ. 2012

Τι έχετε καταλάβει εσείς για τις αλλαγές στη φορολογία των οικογενειών με παιδιά; Εγώ, λίγα πράγματα.

Πρώτη φορά το πήρα είδηση όταν, σε ένα τηλεοπτικό πάνελ, ο αριστερός συνομιλητής μου είπε ότι έχουν κάνει τα παιδιά τεκμήριο. Μετά είδα ένα πρωτοσέλιδο εφημερίδας (δεν θυμάμαι ποιάς) που χαρακτηρίζει τον Γιάννη Στουρνάρα Ηρώδη.

Μετά είδα πίνακες σε μια εφημερίδα που έδειχναν οτι μερικές οικογενειες, αυτές που έχουν ένα ή δύο παιδιά και χαμηλό εισόδημα, θα κερδίσουν, ενώ οι τρίτεκνες και πολύτεκνες θα χάσουν. Χμμμ… Επιλεκτικός Ηρώδης λοιπόν.

Στη χθεσινή Καθημερινή είδα τα εξής: Πρώτον, μια (υπέροχη όπως πάντα) γελοιογραφία του Πετρουλάκη. Η οποία όμως ενίσχυε το κλισέ Στουρνάρας=φορομπήχτης για τα παιδιά.

Μετά, ένα ρεπορτάζ με παρόμοιους πίνακες-παραδείγματα: μερικές οικογένειες χάνουν, μερικές κερδίζουν. Κατάλαβα,επιτέλους, οτι εκτός από την κατάργηση των φοροαπαλλαγών υπήρχε ένα νέο επίδομα τέκνων. Χμμμ… Ενδιαφέρον. Continue reading

Το παγκόσμιο επέκεινα και η εντόπια μαντική

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 2 Δεκ. 2012

Υπάρχουν δύο είδη μοιρολατρίας στον λόγο των πολιτικών και των δημοσιολόγων τα τελευταία τρία χρόνια.

 Το πρώτο είναι η αναγωγή σε ένα παγκόσμιο επέκεινα. Για παράδειγμα, όταν μιλάμε για λιτότητα στην Ελλάδα, μερικοί μαρξιστές μεταθέτουν τη συζήτηση στην κρίση υποκατανάλωσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Μοιάζουν με τον παχύσαρκο που του λένε να τρώει λιγότερο, κι αυτός απαντά: “Μα ο κόσμος έχει δισεκατομμύρια πεινασμένους, που θάπρεπε να τρώνε περισσότερο. Εχουμε ανάγκη πιο πολύ φαϊ, όχι λιγότερο”.

Θεωρούν οτι θα μπορούσε να διατηρηθεί ψηλά η κατανάλωση στη χώρα που είχε την χαμηλότερη αποταμίευση και το χειρότερο εμπορικό ισοζύγιο σε όλη την Ευρώπη, επειδή οι μισθοί στον τρίτο κόσμο είναι χαμηλοί. Αφού δεν μπορεί να φάει αρκετά ο Ινδός, δηλαδή, ας τρώμε εμείς περισσότερο. ‘Η, αφού δεν ξοδεύει αρκετά ο Γερμανός εργάτης, ας ξοδέψει ο Έλληνας την αποταμίευση του Γερμανού. Continue reading