Η Ελλάδα σε κρίση αξιών

Tην Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012 το περιοδικό Νέα Ευθύνη και ο Φ.Σ. Παρνασσός διοργάνωσαν την δεύτερη δημόσια συζητήση με θέμα: «Ἡ Ἑλλάδα σὲ κρίση ἀξιῶν. Ἡ συζήτηση ποὺ δὲν ἔγινε»  με ομιλητές τους π. Βασίλειο Θερμό, Νίκο Γ. Ξυδάκη, Ανδρέα Πανταζόπουλο και εμένα. Συντόνισε ο Κώστας Κουτσουρέλης.

Το βίντεο της συζήτησης ανέβηκε στον ιστότοπο του Αντίφωνου. 

 

Ευκαιρία για το κοινωνικό κράτος

Δημοσιεύτηκε στη Καθημερινή στις 18 Νοεμβρίου 2012

‘Κατακερματισμένη κοινωνία’, ‘πελατειακό κράτος’,  ‘συντεχνίες’, ‘ραντιέρηδες’.  Από διαφορετικές αφετηρίες πολλοί συμφωνούμε σε ένα πράγμα: το ελληνικό δημόσιο δεν ήταν το κοινό κτήμα των ελλήνων πολιτών που το φροντίζαμε συλλογικά, αλλά ένα ξέφραγο αμπέλι όπου όποιος μπορούσε επαίρνε οτι προλάβαινε. Είχαμε ένα μεγάλο δημόσιο χωρίς προγραμματισμό και χωρίς δημοκρατικό έλεγχο.

Εγραφα σε προηγούμενο κείμενο οτι  κοινωνικό κράτος δεν αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο. Ισχυρές ομάδες της μεσαίας τάξης έχουν καταφέρει να έχουν ειδικές προσβάσεις, και αδιαφορούν στην πράξη για την ποιότητα και το μέγεθος των παροχών που έχουν οι πιο αδύνατοι.  Ετσι δεν αναδεικνύονται στο δημόσιο διάλογο τα ζητήματα αυτά, παρά μόνο ως θέματα για καταγγελία.  Προτάσεις για βελτίωση, που υπάρχουν από τους τεχνοκράτες,  είτε θάβονται, είτε λοιδωρούνται. Continue reading

Δημόσιο χωρίς ‘δήμο’

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 4 Νοεμβρίου 2012.

Οποιος έχει ασχοληθεί, γνωρίζει το παράδοξο του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα. Ενώ οι δημόσιες δαπάνες για παιδεία, υγεία και συντάξεις ήταν σχετικά υψηλές, το κοινωνικό τους αποτέλεσμα ήταν απαράδεκτα χαμηλό. Το σύστημα συντάξεων είχε την παγκόσμια πρωτοτυπία να ανακατανέμει το εισόδημα προς τα πάνω. Το δημόσιο σχολείο, με σχεδόν την υψηλότερη αναλογία δασκάλων προς μαθητές στην Ε.Ε., είχε σχεδόν τις χειρότερες επιδόσεις στις διεθνείς εξετάσεις PISA. Στο σύστημα υγείας, οι ανισότητες στην πρόσβαση ήταν τριτοκοσμικού επιπέδου.

Η αιτία είναι ότι δεν υπήρχαν ισχυροί παίκτες να υπερασπιστούν την ποιότητα και την ισότητα των παροχών. Αυτό είναι επίσης παράδοξο. Η μεγάλη πλειονότητα των πολιτικών και των πολιτών, διαχρονικά, ομνύουν στη δημόσια παιδεία και στην κοινωνική ασφάλιση. Οσοι, ελάχιστοι, προτείνουν μικρότερο κοινωνικό κράτος με αυξημένο ρόλο της αγοράς, θεωρούνται από γραφικοί ως ανάλγητοι. Υπήρχαν λοιπόν πολλοί ισχυροί που υπερασπίζονταν το ύψος των κοινωνικών δαπανών και τον αριθμό των απασχολούμενων στις υπηρεσίες. Δεν νοιάζονταν όμως για το αποτέλεσμα. Continue reading