Βρήκαν στέγη τα βιβλία της βιβλιοθήκης του Σπύρου Δοξιάδη

Τα βιβλία  της βιβλιοθήκης του Σπύρου Δοξιάδη τα πήρε η βιβλιοθήκη της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας. Μέσα σε δύο μέρες από το προηγούμενο ποστ μου, είχαμε συνεννοηθεί, και σήμερα τα παρέδωσα. Σύνολο, τέσσερις μέρες.

Είμαι ευτυχής που κατέληξαν εκεί.  Η θεματολογία της συλλογής του Σ. Δοξιάδη     είναι κυρίως για την ιστορία της ιατρικής, τις σχέσεις με την κοινωνία, την εκπαίδευση και την οργάνωση υπηρεσιών υγείας, ενώ περιέχει λίγα εγχειρίδια κλινικής πρακτικής. Συνεπώς, η ΕΣΔΥ είναι φυσικός χώρος για αυτήν. Επιπρόσθετα, ο Σπύρος Δοξιάδης είχε ασχοληθεί πολύ όταν ήταν Υπουργός Υγείας με τον εκσυγχρονισμό της Σχολής. Ο δε πατέρας του, Απόστολος Δοξιάδης, ήταν ο Υπουργός που ίδρυσε την Σχολή με την αρχική της μορφή ως Υγειονομική Σχολή Αθηνών το 1929. Συνεπώς, τέλος καλό, όλα καλά.

Μέσα στις τέσσερις μέρες πήρα περίπου πενήντα μηνύματα σχετικά με το θέμα. Επτά ή οκτώ ήταν από βιβλιοθήκες Σχολών, Νοσοκομείων και ΟΤΑ. Σε μερικά από αυτά, ενώ υπήρχε ενδιαφέρον να πάρουν τη συλλογή, διαφαινόταν και η γραφειοκρατική δυστοκία που ματαίωσε και την προ δύο ετών προσπάθεια μας να δώσουμε τα βιβλία στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Αλλες βιβλιοθήκες φαίνονταν  έτοιμες να παραλάβουν σε δυό ή τρεις εβδομάδες, χρόνος που μου φαίνεται λογικός. Αλλά η ΕΣΔΥ ήταν μια καλή λύση, για τους λόγους που εξήγησα. Ζητάω κατανόηση από τους γιατρούς και δασκάλους των άλλων ιδρυμάτων που δεν προτίμησα τις δικές τους προτάσεις, και τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.

Υπήρξαν και πολλοί ιδιώτες (γιατροί ή φοιτητές) που ζήτησαν μερικά ή όλα τα βιβλία. Ελπίζω να συμφωνούν οτι μια θεσμική βιβλιοθήκη είναι η πιο καλή λύση.

Μερικά αποσπάσματα από την αλληλογραφία: Continue reading

Advertisements

Τι είναι εθνικό σήμερα;

Αναρτήθηκε στο protagon.gr στην ενότητα “Τι είναι εθνικό σήμερα”

Εθνικό σήμερα είναι να δημιουργείς δουλειές. Όχι αυτές τις παλιές, που έπρεπε να χρεώνονται τα εγγόνια μας για να τις πληρώνουμε, αλλά αυτές που τις πληρώνει ένας ξένος αγοραστής, επειδή του παρέχουν κάτι που θέλει. Που φέρνουν εισόδημα στη χώρα, για να μπορούμε με αυτό να αγοράσουμε όσα δεν μπορούν να παραχθούν εδώ: φάρμακα, πετρέλαιο, μηχανήματα. Εθνικό είναι να καλύπτουμε τις ανάγκες με δικές μας δυνάμεις, και όχι ζητιανεύοντας στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο. Αντεθνικό είναι να εμποδίζεις τέτοιες δουλειές. Να καταδικάζεις τους Έλληνες σε μια κατάσταση μεταξύ ζήτουλα και αγανακτισμένου. Να φωνάζεις, να εκβιάζεις και στο τέλος να τα ρίχνεις στους άλλους. Εθνικό είναι η παραγωγή.

Προσφέρω βιβλία από τη βιβλιοθήκη του Σπύρου Δοξιάδη

Μην έχοντας καταφέρει να δώσουμε τα βιβλία της βιβλιοθήκης του πατέρα μας στην Ιατρική Σχολή, αποφασίσαμε να τα δώσουμε σε όποιον τα θέλει.

Ο πατέρας μας ήταν ο Σπύρος Δοξιάδης (1917-1991), εξαιρετικός παιδίατρος, ερευνητής της παιδικής ηλικίας, διαμορφωτής υπηρεσιών υγείας, και Υπουργός Υγείας. Στην προσωπική του βιβλιοθήκη στο σπίτι είχε, μεταξύ πολλών άλλων και περίπου 350 βιβλία με ιατρική θεματολογία: ιστορία και κοινωνιολογία της ιατρικής, οργάνωση υπηρεσιών υγείας αλλά και εγχειρίδια κλινικής πρακτικής. Τα περισσότερα είναι στα αγγλικά, αλλά υπάρχουν πολλά ελληνικά, μερικά γαλλικά και γερμανικά. Οι χρονολογίες έκδοσης των περισσοτέρων είναι από το 1960 ως το 1990.

Τα βιβλία αυτά προσπαθήσαμε με τα αδέλφια μου να τα δωρίσουμε στην Ιατρική Σχολή του Παν. Αθηνών, αλλά για λόγους που μου είναι τελείως ακατανόητοι, δεν τα καταφέραμε. (Ευτυχώς, το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία πήρε άλλα τόσα βιβλία που είχαν σχετική με το αντικείμενο τους θεματολογία).

Θα θέλαμε να τα δώσουμε σε όποιον ενδιαφέρεται να τα φυλάξει, να τα μελετήσει, ή ακόμα καλύτερα να τα βάλει σε μια βιβλιοθήκη προσβάσιμη σε μελετητές ή σε φοιτητές. Αν ενδιαφέρεστε γράψτε μου ένα email στο aristosdox παπάκι gmail τελεία com. 

Τα δίνουμε δωρεάν, αλλά μας ενδιαφέρει τι χρήση θα κάνει όποιος τα πάρει. Γι αυτό, παρακαλώ γράψτε αν είσαστε γιατρός, μελετητής, βιβλιοθήκη, κτλ. 

Αξιοπιστία (νεότερα)

Ναυάγησε η εξαγορά της ΣΕΚΑΠ, γιατί κάποιοι έκρυψαν από τους υποψήφιους αγοραστές τις φορολογικές υποχρεώσεις της εταιρίας. Αν τις είχαν δηλώσει καθαρά από την αρχή, το τίμημα θα ήταν πολύ μικρότερο, αλλά η δουλειά θα γινόταν. (Περισσότερα εδώ)

Αξιοπιστία – εμπιστοσύνη – πίστη – πίστωση. Τόσες παραλλαγές έχει η γλώσσα μας πάνω στο ίδιο θέμα, αλλά μια μεγάλη ομάδα Ελλήνων δεν εννοεί να το καταλάβει: η αξιοπιστία κινεί την οικονομία. Η διαφάνεια. Οι γνωστοί και σταθεροί κανόνες. Χωρίς αυτά, δεν υπάρχει συνεργασία, και χωρίς συνεργασία δεν υπάρχει παραγωγή, υπάρχει μόνο αρπαχτή. 

Τα στελέχη που έκρυψαν τις φορολογικές υποχρεώσεις της ΣΕΚΑΠ θα πρέπει να απολυθούν, και, αν υπάρχει ποινικό αδίκημα, να τιμωρηθούν. Φοβάμαι όμως οτι αυτοί νόμιζαν οτι υπηρετούν το εθνικό συμφέρον όταν προσπαθούσαν να κοροϊδέψουν τους Ινδούς. Φοβάμαι οτι στο μυαλό τους, διαπραγμάτευση σημαίνει θέατρο, και συμφωνία σημαίνει “φέρε το χρήμα και παράτα μας”. Ετσι δεν έκανε και το κράτος όταν δανειζόταν, είτε στις καλές εποχές, είτε στο Μνημόνιο;

ΝΕΟΤΕΡΑ (ευχαριστώ τον @PeterLazos για τα links): Continue reading

Πατάτες

Είναι σίγουρο οτι η τιμή της πατάτας στη λαϊκή και στα σουπερμάρκετ ενσωματώνει ολιγοπωλιακό κέρδος, και οτι σε συνθήκες ανταγωνισμού θα ήταν σαφώς χαμηλότερη από τα 0,70 ευρώ/κιλό που ήταν χτες σε μερικές αγορές. Είναι επίσης σίγουρο οτι τα 0,28 ευρώ/κιλό είναι μια τιμή πλασματικά χαμηλή, και δεν ενσωματώνει όλο το κόστος που πρέπει να ενσωματώνει για να είναι βιώσιμη.

Αν είχαμε μια αγορά όπου όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας (δηλαδή παραγωγή- διακίνηση-αποθήκευση-λιανική) θα έβγαζαν ένα ‘εύλογο’ κέρδος ανάλογο με το πραγματικό τους κόστος, τότε η τιμή θα ήταν κάπου ανάμεσα στα 0,70 και στα 0,28 , και σε μεγάλη απόσταση και από τα δύο. Αυτή θα ήταν η βιώσιμη τιμή μιας ανταγωνιστικής οικονομίας.

Δεν έχω κανένα συγκεκριμένο στοιχείο κόστους για τη διακίνηση της πατάτας, αλλά είμαι βέβαιος οτι ο παραπάνω ισχυρισμός ισχύει. Εξηγούμαι. Continue reading