Διευκρινίσεις για δύο πρωτοβουλίες

Εχουμε πολύ ουσιαστικά ζητήματα να συζητάμε στο δημόσιο χώρο, και δεν μου αρέσει να γράφω για πρόσωπα και ομάδες, για το τι είπε ο Α, και τι κίνητρα έχει ο Β. Πλην όμως, αρκετοί γνωστοί μου με ρωτάν για τον «Κοινωνικό Σύνδεσμο», και για την πρωτοβουλία «Για την Ελλάδα, τώρα!»: γιατί αδρανεί ο πρώτος, γιατί εκδηλώθηκε η δεύτερη μετά από τόσες άλλες. Αντί να απαντώ στον καθέναν χωριστά, τα γράφω εδώ.

Κοινωνικός Σύνδεσμος:  έχω αποχωρήσει από αυτόν, όπως και πολλά άλλα από τα ιδρυτικά μέλη. Στην ιστοσελίδα του ΚΣ φαίνεται ποιά από τα αρχικά μέλη παραμένουν. Οσοι μένουν, εφόσον αποφασίσουν να συνεχίσουν με αυτό το σχήμα, υποθέτω οτι θα απαντήσουν στους πολλούς εκείνους που εκδήλωσαν ενδιαφέρον για συμμετοχή/συνεργασία με τον ΚΣ.

Γιατί αποχωρήσαμε; Φαντάζομαι οτι αν κάποιος μπορούσε να ξομολογήσει τα περίπου είκοσι πρόσωπα που συμμετείχαν στις διαφορες συζητησεις πριν την αποχώρηση θα κατέγραφε είκοσι διαφορετικές εκδοχές. Καταθέτω τη δική μου εκδοχή με ειλικρίνεια, αλλά συνοπτικά (οι λεπτομέρειες ενδιαφέρουν μόνο για κουτσομπολιό, και δεν θέλω να το τροφοδοτήσω).

Ο ΚΣ ιδρύθηκε από τη σύγκλιση δύο κατηγοριών προσώπων. Από τη μιά ήταν μερικοί από όσους  είχαν υπογράψει το κείμενο «Τολμήστε» τον Ιούνιο 2011, και ήθελαν να οργανώσουν πιο συστηματικά την παρέμβαση τους στα δημόσια πράγματα . Από την άλλη ορισμένοι ενεργοί πολίτες που πιστεύουν οτι μια νέα κίνηση παρέμβασης έχει δυνατότητες να συσπειρώσει κόσμο μόνο άν έχει μπροστά κάποιους πολιτικούς, με αναγνωρισιμότητα στα ΜΜΕ και δίκτυο επιρροής, αλλά και με ήθος και αποτελεσματικότητα. Αυτοί ήρθαν στον ΚΣ μαζί με τον Γιώργο Φλωρίδη. Μερικοί (λίγοι) ανήκουν και στις δύο κατηγορίες.

Οι εβδομάδες που πέρασαν από την δημιουργία του ΚΣ έδειξαν οτι οι διαφορετικές καταβολές της ιδρυτικής ομάδας, αντί να προσδώσουν δυναμική στο εγχείρημα, έγιναν  εμπόδιο. Φάνηκε οτι υπήρχαν διαφορετικές στρατηγικές που ήταν δύσκολο να συγκεραστούν. Ο ενθουσιασμός που απαιτείται για να απογειωθεί ένα νέο και φιλόδοξο σχήμα ξεφούσκωσε. Σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να υπάρξει μια περίοδος εσωστρέφειας και διαπραγματεύσεων, για να διασωθεί μια κοινή ομπρέλα. Αλλα εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα σχήμα επαγγελματιών της πολιτικής, ούτε φιλόδοξων καριεριστών. Είναι άνθρωποι με πολλά άλλα ενδιαφέροντα, που για να δόσουν σημαντικό χρόνο και ενέργεια σε κάτι σαν τον ΚΣ, θα έπρεπε να αισθάνονται  τουλάχιστο οτι ανήκουν σε μια δεμένη ομάδα.

Ένα μάθημα που επιβεβαιώθηκε άλλη  μια φορά είναι οτι κάθε νέο εγχείρημα, είτε στην κοινωνική δράση, είτε στην πολιτική, είτε στις επιχειρήσεις, πρέπει να ξεκινάει από μια ομοιογενή ομάδα, όπου εμπιστεύονται εγγενώς όλοι όλους, μέχρι να φτάσει στο σημείο να αποκτήσει κοινά αποδεκτή στρατηγική, μηχανισμούς, διαδικασίες,  και ηγεσία. Οταν φτάσει εκεί, μπορεί είτε να ανοιχτεί σε περισσότερα μέλη είτε να συνεργαστεί με άλλους φορείς, που ξεκίνησαν ξεχωριστά αλλά έχουν ίδιους στόχους.

Το κύριο πρόβλημα στρατηγικής που αναδείχθηκε, και που πρέπει να απασχολήσει όλους όσους προσπαθούν να παρέμβουν στην κεντρική πολιτική σκηνή με νέα σχήματα, είναι ο ρόλος των γνωστών  πολιτικών προσώπων («γνωστών»: ας πούμε, για την οικονομία της συζήτησης, όσων έχουν διατελέσει υπουργοί). Ο ΚΣ χαρακτηριζόταν συχνά στα ΜΜΕ αλλά και στις συζητήσεις του κόσμου ως η «κίνηση Φλωρίδη», και αυτό ανεξάρτητα αν το ήθελε έτσι ο ίδιος ο ΓΦ. Αυτό, για μερικούς από εμάς περιόριζε την εμβέλεια του, ενω για άλλους την ενίσχυε. Ηταν ο κύριος λόγος που μερικοί αποχωρήσαμε.

Ξεκαθαρίζω οτι εκτιμώ τον Γιώργο Φλωρίδη. Είναι από τους λίγους πολιτικούς που θεωρώ  πολύτιμο μέλος του μετώπου της μεταρρύθμισης (αν ποτέ συγκροτηθεί αυτό). Οι δυσχέρειες που είχαμε στο νεογέννητο ΚΣ δεν σημαίνουν οτι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με άλλο τρόπο για τους κοινούς στόχους. 

«Για την Ελλάδα, τώρα!»: μερικοί την χαρακτήρισαν «νέα κίνηση», και αναρωτήθηκαν αν υπάρχει χώρος και λόγος για αυτήν. Αλλά δεν είναι «κίνηση». Δεν έχουμε συζητήσει αν θα συγκροτήσουμε φορέα. Ούτε καν αν θα κάνουμε πολλες εκδηλώσεις ή μόνο αυτή την πρώτη. Το κοινό μας σημείο είναι οτι θέλουμε να υπάρχει δημόσιος διάλογος, με υψηλό προφίλ, και όχι μόνο σε σπίτια ή στα social media, των προσώπων εκείνων, σε όλους τους πολιτικούς χώρους, που προτάσσουν την συμμετοχή στην ευρωζώνη, τις μεταρρυθμίσεις, κτλ. Τίποτε περισσότερο, για την ώρα.

Το πολιτικό τοπίο είναι πολύ ρευστό, και κανένας δεν ξέρει αν το μέτωπο της σοβαρότητας και των μεταρρυθμίσεων θα εξυπηρετηθεί καλύτερα μέσα από τα υπάρχοντα κόμματα, ή από κάτι τελείως νέο, ή από αποχώρηση μερικών στελεχών από τα μαντριά, ή από ένα συνδυασμό όλων αυτών.  Ο καθένας δρα με τον τρόπο ή τους  τρόπους που επιλέγει. Αλλά το να γίνεται (και) δημόσια η συζήτηση είναι κέρδος για όλους.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s