Μια συζήτηση για την κρίση στο Κέντρο Πολιτικού Προβληματισμού “Μιχάλης Παπαγιαννάκης”

(από το περιοδικό ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ, τεύχος 113, Απρίλιος-Ιούνιος 2011)

“Την Τρίτη 7 Ιουνίου 2011, σε μια συγκυρία όλο και πιο πυκνή από γεγονότα στην οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, το νεοσύστατο Κέντρο Πολιτικού Προβληματισμού «Μιχάλης Παπαγιαννάκης» οργάνωσε μια δημόσια συζήτηση με το «λενινιστικό» τίτλο: «Τι να κάνουμε; Ελλάδα 2011: διλήμματα και προοπτικές». Οι τοποθετήσεις των ομιλητών (Γ. Βαρουφάκης, Α. Δοξιάδης, Χρ. Ιορδάνογλου, Γ. Σταθάκης), οι παρατηρήσεις των σχολιαστών (Μ. Ματσαγγάνης, Ε. Παπαδάκη, Γ. Προκοπάκης), οι συγκλίσεις και οι συγκρούσεις που αναδείχθηκαν στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κουβέντα απέδειξαν ότι το μόνο πράγμα που με βεβαιότητα δεν περνάει κρίση στην Ελλάδα σήμερα είναι οι συζητήσεις σχετικά με την κρίση….”

Διαβάστε όλο το κείμενο από τα ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ στο αρχείο που ακολουθεί (υπάρχει σύνδεσμος για download κάτω κάτω)

 

Η λιτότητα έχει πολλές ποιότητες

Αναρτήθηκε στο protagon.gr στις 14 Σεπτ. 2011

Το χειρότερο με τη νέα εισφορά στα ακίνητα που εξαγγέλθηκε στη ΔΕΘ δεν ήταν οτι την αποφάσισε η κυβέρνηση. Ηταν οτι την επικρότησε η τρόικα, δια στόματος Ολλι Ρεν.

Η διεθνής εμπειρία και βιβλιογραφία σχετικά με προγράμματα δημοσιονομικής λιτότητας λέει περίπου τα εξής: Οταν περικόπτεται το έλλειμμα του δημοσίου, βραχυπρόθεσμα  έχουμε τάση ύφεσης, αλλά μεσοπρόθεσμα η οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί, αν το πρόγραμμα έχει στηθεί σωστά. ‘Σωστά’ σημαίνει σε γενικές γραμμές:

  • Το βάρος να πέφτει περισσότερο σε περικοπή δαπανών, παρά σε αύξηση εσόδων
  • Τα μέτρα μόνιμου και διαρθρωτικού χαρακτήρα να προτιμώνται από τα έκτακτα
  • Σε χώρες με μεγάλη φοροδιαφυγή, τα έσοδα να αυξάνονται από τον περιορισμό της, όχι με νέους φόρους.
  • Οι δημόσιες δαπάνες που κόβονται να είναι καταναλωτικές, όχι επενδυτικές Continue reading

Ορχήστρες την εποχή του mp3

Δημοσιεύτηκε στο Βήμα, στην ενότητα Νέες Εποχές, με θέμα: “Το τέλος της μεσαίας τάξης;”, 4/11/2011. (Με πλάγια γράμματα οι προτάσεις που δεν δημοσιεύτηκαν.)

Στην Ινδία και στην Κίνα, πολλές δεκάδες εκατομμύρια πολίτες έχουν μπεί στη μεσαία τάξη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Εχουν δουλειές γραφείου, πανεπιστημιακή μόρφωση, εισοδήματα που φτάνουν για να αγοράσουν αυτοκίνητα και διαμερίσματα. Στον αραβικό κόσμο η αραβική άνοιξη είναι, για πολλούς, μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Τα πλήθη στο Ταχρίρ δεν ήταν εκεί γιατί πεινούσαν, αλλά γιατί ζητούσαν τις ατομικές ελευθερίες και το κράτος κανόνων που αρμόζει σε πολίτες ενημερωμένους και μορφωμένους. Στην κλίμακα του πλανήτη, δεν εξαφανίζεται η μεσαία τάξη.

 Στις ανεπτυγμένες χώρες όμως, πιέζεται και κινδυνεύει. Ούτε το φαινόμενο είναι απλό, ούτε οι αιτίες του. Μια απλοϊκή ερμηνεία το αποδίδει στη συγκέντρωση του πλούτου στην κορυφή της πυραμίδας, που προέρχεται από την κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αλλά η συγκέντρωση του χρήματος δεν είναι επαρκής αιτία για να εξαφανιστούν οι θέσεις εργασίας ή για να μην φτάνει το μέσο εισόδημα για να αγοράσεις αυτοκίνητο.

 Πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι η ανάλυση που λέει οτι οι μεσαίες δουλειές στη δύση χάνονται εξαιτίας τεχνολογικών αλλαγών, ή/και επειδή μετακομίζουν στις αναδυόμενες οικονομίες. Πολλά μεσοαστικά επαγγέλματα εκτοπίζονται γιατί η παραγωγικότητα τους μένει στάσιμη ενώ σε άλλες δραστηριότητες προχωρά με άλματα. Ενα ακραίο παράδειγμα είναι η μουσική: μια συμφωνική ορχήστρα χρειάζεται σήμερα ακριβώς τις ίδιες ανθρωποώρες για να παίξει ζωντανά την Ερόικα όπως και στην εποχή του Μπετόβεν, ενώ αντίθετα η αναπαραγωγή της κάθε μιας ερμηνείας έχει γίνει όλο και πιο φθηνή. Συνεπώς, η ζήτηση για μουσική μετατοπίζεται από τη ζωντανή, όπου θα απασχολούσε πολλούς μουσικούς, στην ψηφιακή, όπου κάθε ακρόαση ενσωματώνει ελάχιστο από τον χρόνο της ορχήστρας. Πολλές δουλειές εκτοπίζονται για παρόμοιους λόγους, ιδιαίτερα στο δημόσιο: η δημοσιονομική κρίση σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στη στάσιμη παραγωγικότητα των δημόσιων υπηρεσιών σε σύγκριση με την αυξανόμενη στον ιδιωτικό τομέα. Continue reading